تەفسیری موختەسەر
كَتَبَ ٱللَّهُ لَأَغْلِبَنَّ أَنَا۠ وَرُسُلِىٓ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ قَوِىٌّ عَزِيزٌ ﴿٢١﴾
اللە تەعالا (لە قەدەردا) بڕیاری داوە کە خۆم و پێغەمبەرەکانم سەر دەکەوین (ئەمەش مانای ئەوە نییە کە ھیچ کەسێک بتوانیت ململانێ لەگەڵ اللە دا بکات، بەڵکو ئەوە دەگەیەنێت کە پەروەردگار دەیەوێت بە بڕواداران بڵێ ئێوە خۆتان تەنھا نین، بەڵکو ھەمیشە لە گەڵتانم) چونکە بەڕاستی ھەر اللە تەعالا خوایەکی بەھێز و باڵادەستە (بەوەی خاوەن ھێزە بە سەر خستنی ئیمانداران و ڕسواکردنی دوژمنانی).