مختصر تفسیر
لَّا يَسْـَٔمُ ٱلْإِنسَـٰنُ مِن دُعَآءِ ٱلْخَيْرِ وَإِن مَّسَّهُ ٱلشَّرُّ فَيَـُٔوسٌ قَنُوطٌ ﴿٤٩﴾
انسان د روغتيا، مال، بچي او داسې نورو نعمتونو له غوښتولو نه ستړی کيږي، خو که بې وزلي ناروغي او دېته ورته څه ورته ورسي، نو هغه بيا ډېر ناهيلی او د الله له رحمته نا اميده وي.