අල්-මුඛ්තසර්
وَلَا يَأْتَلِ أُو۟لُوا۟ ٱلْفَضْلِ مِنكُمْ وَٱلسَّعَةِ أَن يُؤْتُوٓا۟ أُو۟لِى ٱلْقُرْبَىٰ وَٱلْمَسَـٰكِينَ وَٱلْمُهَـٰجِرِينَ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ ۖ وَلْيَعْفُوا۟ وَلْيَصْفَحُوٓا۟ ۗ أَلَا تُحِبُّونَ أَن يَغْفِرَ ٱللَّهُ لَكُمْ ۗ وَٱللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ ﴿٢٢﴾
දහමෙහි භාග්යය ලත් හා ධනයෙන් පොහොසත් උදවිය -අල්ලාහ්ගේ මාර්ගයේ නික්මයෑමෙන් දිළිඳුභාවයට පත්- අවශ්යතාවෙන් පෙළෙන ඔවුන්ගේ ඥාතීන්හට ඔවුන් කළ යම් වරදක් හේතුවෙන් ඔවුනට පිහිට වීම අතහැර දමන මෙන් දිවුරිය නොයුතුය. එය නොසලකා හැර සමාව දිය යුතුය. නුඹලාගේ පාපකම්වලට අල්ලාහ් නුඹලාට සමාව දීම ගැන නුඹලා ප්රිය නොකරන්නෙහු ද? එසේ නම් ඔවුන්ගෙන් එය නොසලකා හැර සමාව දෙන්න. තම ගැත්තන් අතරින් පාපක්ෂමාවෙහි නිරතව ඔහු වෙත යොමු වන්නන් කෙරෙහි අල්ලාහ් අතික්ෂමාශීලීය. ඔහුගේ ගැත්තන් ඔහු ගැන බලාපොරොත්තු තැබිය යුතුය. මෙම පාඨය පහළ වූයේ අබූ බක්කර් (රළියල්ලාහු අන්හු) තුමා සම්බන්ධයෙනි. නැගූ එම අභූත චෝදනාවට මිස්තහ් නම් පුද්ගලයා හවුල් වූ බැවින් ඔහුට වියදම් නොකර සිටීමට එතුමා දිවුරා සිටි අවස්ථාවේදීය.