අල්-මුඛ්තසර්
وَمَا تَفَرَّقُوٓا۟ إِلَّا مِنۢ بَعْدِ مَا جَآءَهُمُ ٱلْعِلْمُ بَغْيًۢا بَيْنَهُمْ ۚ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَّبِّكَ إِلَىٰٓ أَجَلٍ مُّسَمًّى لَّقُضِىَ بَيْنَهُمْ ۚ وَإِنَّ ٱلَّذِينَ أُورِثُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ مِنۢ بَعْدِهِمْ لَفِى شَكٍّ مِّنْهُ مُرِيبٍ ﴿١٤﴾
දේව ප්රතික්ෂේපකයින් හා දේව ආදේශකයින්, ඔවුන් වෙත මුහම්මද් (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) තුමාගේ පැමිණීම ගැන සාධක ඉදිරිපත් කිරීමෙන් පසු ව මිස ඔවුහු වෙන්ව නොගියෝය. ඔවුන්ගේ වෙන්වීම ක්රෝධය හා ඊර්ෂ්යාව හේතු කර ගත්තක් විය. අල්ලාහ්ගේ දැනුමෙහි නියමිත කාලයක් දක්වා -එනම් ඔවුන් අතර තීන්දු දීම සඳහා වූ මළවුන් කෙරෙන් නැගිටුවනු ලබන දිනය දක්වා- දඬුවම ඔවුන්ගෙන් ප්රමාද කරන බවට අල්ලාහ්ගේ දැනුමෙහි පෙර නියමයක් නොවී නම්, ඔවුන් අල්ලාහ්ව ප්රතික්ෂේප කළ හේතුවෙන් හා ඔහුගේ ධර්ම දූතවරුන් බොරු කර සිටි හේතුවෙන් දඬුවම ඔවුනට ඉක්මන් වන්නට තිබුණි. ඔවුන්ගේ මුතුන්මිත්තන්ගෙන් පසුව හා මෙම ආදේශකයින්ගෙන් පසුව සැබැවින්ම තව්රාතය උරුම වූ යුදෙව්වන් ද ඉන්ජීලය උරුම වූ කිතුනුවන් ද මුහම්මද් (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) තුමා ගෙන ආ අල් කුර්ආනය ගැන සැකයෙහි පසුවෙති.