อัล-มุคตะศ็อร
وَلَا يَأْتَلِ أُو۟لُوا۟ ٱلْفَضْلِ مِنكُمْ وَٱلسَّعَةِ أَن يُؤْتُوٓا۟ أُو۟لِى ٱلْقُرْبَىٰ وَٱلْمَسَـٰكِينَ وَٱلْمُهَـٰجِرِينَ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ ۖ وَلْيَعْفُوا۟ وَلْيَصْفَحُوٓا۟ ۗ أَلَا تُحِبُّونَ أَن يَغْفِرَ ٱللَّهُ لَكُمْ ۗ وَٱللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ ﴿٢٢﴾
และผู้มีเกียรติในศาสนาและผู้มั่งมีในทรัพย์สินเงินทอง อย่าได้สาบานที่จะไม่ให้ความช่วยเหลือแก่ญาติสนิทที่มีความจำเป็นเพราะความยากจนของพวกเขาที่เป็นผู้อพยพในหนทางของอัลลอฮฺ เพราะความผิดที่พวกเขาได้กระทำไว้ จงอภัยและยกโทษในความผิดของพวกเขา พวกเจ้าไม่ชอบหรือที่จะให้อัลลอฮฺได้ทรงอภัยให้แก่พวกเจ้าเมื่อพวกเจ้าได้ให้อภัยและยกโทษแก่พวกเขา และอัลลอฮฺนั้นเป็นผู้ทรงอภัยแก่บ่าวของพระองค์ที่กลับตัว ผู้ทรงเมตตาแก่พวกเขาเสมอ ฉะนั้นผู้เป็นบ่าวของพระองค์ควรยึดพระองค์เป็นตัวอย่าง อายะฮฺนี้ถูกประทานลงมาเมื่อครั้งที่อบูบักรฺ อัซ-ซิดดีด เราะฎิยัลลอฮฺอันฮุ ได้สาบานที่จะล้มเลิกให้ความช่วยเหลือ แก่มิสเตาะฮฺที่เขาได้เข้าร่วมกันกล่าวเท็จ(ใส่ร้ายท่านหญิงอาอีชะฮฺ)