อัล-มุคตะศ็อร
إِنَّمَا ٱلْمُؤْمِنُونَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ بِٱللَّهِ وَرَسُولِهِۦ وَإِذَا كَانُوا۟ مَعَهُۥ عَلَىٰٓ أَمْرٍ جَامِعٍ لَّمْ يَذْهَبُوا۟ حَتَّىٰ يَسْتَـْٔذِنُوهُ ۚ إِنَّ ٱلَّذِينَ يَسْتَـْٔذِنُونَكَ أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِٱللَّهِ وَرَسُولِهِۦ ۚ فَإِذَا ٱسْتَـْٔذَنُوكَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَن لِّمَن شِئْتَ مِنْهُمْ وَٱسْتَغْفِرْ لَهُمُ ٱللَّهَ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ ﴿٦٢﴾
แท้จริงบรรดาผู้ศรัทธาที่ยึดมั่นในความศรัทธาของพวกเขานั้น พวกเขาคือ บรรดาผู้ศรัทธาต่ออัลลอฮฺและศรัทธาต่อรอสูลของพระองค์ และเมื่อพวกเขาได้มาอยู่รวมกันกับท่านนบี มุหัมมัด ศ็อลลัลลอฮฺอะลัยฮิวะสัลลัม เพื่อกิจการใดกิจการหนึ่งที่เป็นประโยชน์แก่บรรดามุสลิมีนทั้งหลายแล้ว พวกเขาจะไม่ผละออกไปจนกว่าพวกเขาจะขออนุญาตจากท่านนบี ศ็อลลัลลอฮฺอะลัยฮิวะสัลลัมเสียก่อน โอ้ รอสุลเอ๋ย แท้จริงบรรดาผู้ที่ขออนุญาตจากเจ้าขณะที่จะออกไปนั้น เขาเหล่านั้นคือบรรดาผู้ที่ศรัทธาต่ออัลลอฮฺและรอสูลของพระองค์อย่างแท้จริง ดังนั้นเมื่อพวกเขาขออนุญาตจากเจ้าเพื่อกิจการบางอย่างของพวกเขาแล้ว ก็จงอนุญาตแก่ผู้ที่เจ้าพึงประสงค์ในหมู่พวกเขาเถิด และจงขออภัยโทษต่ออัลลอฮฺให้แก่พวกเขา แท้จริงอัลลอฮฺนั้นเป็นผู้ทรงอภัยโทษสำหรับผู้ที่ขออภัยโทษในบรรดาบ่าวของพระองค์ เป็นผู้ทรงเมตตาต่อพวกเขาเสมอ