ขณะที่พวกปฏิเสธศรัทธาต่ออัลลอฮฺและเราะซูลของพระองค์ได้ทำให้ความหยิ่งยโสมีขึ้นในจิตใจของพวกเขาซึ่งเป็นความหยิ่งยโส ในสมัยแห่งความงมงาย ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับการตระหนักในสัจธรรม แต่เกี่ยวข้องกับอารมณ์ใฝ่ต่ำของตัวเอง พวกเขาไม่อนุญาตให้เราะซูลของอัลลอฮฺ (ศ็อลลัลลอฮุอลัยฮิวะซัลลัม) เข้าเมืองมักกะฮ์ในปีแห่งการทำสนธิสัญญาฮุดัยบียะฮฺ เพราะเกรงว่าจะทำให้พวกเขาแพ้ อัลลอฮฺจึงประทานความเงียบสงบของพระองค์ให้แก่เราะซูลของพระองค์ และแก่บรรดาผู้ศรัทธา และทรงให้พวกเขาตั้งมั่นอยู่บนคำกล่าวแห่งความยำเกรงว่าไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากพระองค์อัลลอฮฺ และพวกเขาควรจะทำในสิ่งที่ถูกต้องโดยที่พวกเขามีสิทธิยิ่งต่อคำกล่าวนี้ และเหมาะสมคู่ควรยิ่ง และพวกเขาก็มีสิทธิที่จะได้รับมันอย่างยิ่ง เพราะพระเจ้ารู้ดีว่าในหัวใจของพวกเขานั้นมีแต่ความดีและอัลลอฮฺนั้นทรงรอบรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่มีสิ่งใดที่จะปิดบังต่อพระองค์ได้