مۇختەسەر تەفسىر
وَلَوْ يُؤَاخِذُ ٱللَّهُ ٱلنَّاسَ بِمَا كَسَبُوا۟ مَا تَرَكَ عَلَىٰ ظَهْرِهَا مِن دَآبَّةٍ وَلَـٰكِن يُؤَخِّرُهُمْ إِلَىٰٓ أَجَلٍ مُّسَمًّى ۖ فَإِذَا جَآءَ أَجَلُهُمْ فَإِنَّ ٱللَّهَ كَانَ بِعِبَادِهِۦ بَصِيرًۢا ﴿٤٥﴾
ئەگەر ئاللاھ ئىنسانلارنى ئۇلارنىڭ قىلغان گۇناھ - مەئسىيەتلىرى ۋە ئۆتكۈزگەن خاتالىقلىرى تۈپەيلىدىن جازالاشقا ئالدىرىغان بولسا ئىدى، يەر شارىدىكى پۈتكۈل ئىنسانلارنى ئىلكىدىكى مال - ۋارانلىرى بىلەن قوشۇپ دەرھال ھالاك قىلىۋەتكەن بولاتتى. لېكىن ئاللاھ تائالا ئۇلارنى ئۆز ئىلمىگە بېكىتىلگەن ۋاقىتقىچە، يەنى قىيامەت كۈنىگىچە كېچىكتۈرىدۇ. ئۇشتۇمتۇت قىيامەت كەلگەن چاغدا شەكسىزكى ئاللاھ بەنددىلىرىنى كۆرۈپ تۇرغۇچىدۇركى، ئۇنىڭغا ئۇلاردىن ھېچنەرسە مەخپىي قالمايدۇ. ئاندىن ئاللاھ ئۇلارغا ئەمەللىرىگە يارىشا جازا - مۇكاپات بېرىدۇ. يەنى ئەگەر ئەمىلى ياخشى بولسا مۇكاپاتىمۇ ياخشى بولىدۇ، ئەمىلى يامان بولسا جازاسىمۇ يامان بولىدۇ.